کاش باز بچه می شدم . دلتنگ کودکی هایم شده ام . دلتنگ دلتنگیهای بیرون نرفتن با بابا . کاش می شد.............

خوب به هم ریخته ای

حال و احوال مرا خوب به هم ریخته ای

جان تو حال مرا خوب به هم ریخته ای

بی تو با خلوت خود ساخته بودم حتی

خلوت کال مرا خوب به هم ریخته ای

من و درگیر سکون بودن و اوجی تا هیچ

نظم آمال مرا خوب به هم ریخته ای

به سرم زد که تفال بزنم بر چشمت

راستی فال مرا خوب به هم ریخته ای

بعد عمری غزلی بی سر و سامان گفتم

غزل لال مرا خوب به هم ریخته ای

امشب از اون شباست که حالم گرفته . هیچ کس نیست همه انگار خوابن البته انگار نه خوابن دیگه . من چهل ساعتی میشه نخوابیدم .  سرما خوردم حسابی پیش دکتر هم شرفیاب شدم ای یک کم بهترم . بدتر از همه اینکه بد قولی کردم آخه قرار بود من الان خواب باشم . اما تقصیر من نیست خوابم نمیاد یک مسافرت اجباری هم باید برم ای خدا چقدر بد شانسی .........

امسال  تماما مریض بودم و  پیش دکتر بود.  خودمم نمی دونم چرا . فکر کنم یک جورای عاشق  آمپولاشون شدم . این وقت شبم کسی نیست بگه آخه مگه خل شدی . اصلا بی خیال...........

کبوتر

كبوتر برو از اينجا تا دلت غمي نبينه

نكنه صياد وحشي بال و پرهاتو بچينه

كبوتر برو از اينجا برو اسمون هفتم

اين همه حادثه تلخ نيست كسي دواي دردم نيست

آسمون آبيه اما دل صياد سياهه

جاده هاسر سبز و خلوت اما پر گرد و غبار

كبوتر پراتو وا كن آسمونو خوب نگاه كن

با دلئ مثال دريا درد بارونو دوا كن

كبوتر برو از اينجا اينجا تاريك و سرد

زخم تنهايئ پريدن مرحم و دوائ درده

اولين بارئ كه تو را شناختم سكوت دلم را شكستم . ان روز خدا شاهد پيوند دوستئ من با تو بود . تويئ كه با دستهايئ به رنگ اميد برايم گوشه ائ از بهشت را به ارمغان آوردئ . آن روز تو رنگ پريده چشمانم را از انتظارئ كه بر آن نقش بسته بود پاك كردئ و طرح زندگئ را برآن جائ دادئ . و حال من بزرگترين گنجينه دنيا را دارم و ان گوهر ناياب كه كمتر در دوستئ ها يافت مئ شود تو هستئ تويئ كه هيچ گاه نتوانسته ام آن طور كه لياقت توست كلمه ائ در توصيفت بگويم . تنها در اين ميان جمله ائ زيبا ست كه به من جرات نگارش داده است دوست من روز ميلاد قدم هايت درپانزدهم خرداد هزارو سيصد و هشتاد و چهار مبارك

مادر بی تو تنها وغریبم
اتاق خالیم بی توچه سرد
مادر، مادر خوب و قشنگم
بدون تو دل من پر درد
فضای خونه بی بویه تو هیچه
صدای تو هنوز اینجا می پیچه
مادر مادر
هنوزم تو دلم تموم قصه هات جوونه
خاله سوسکه دیگه، شعرآشتی مثل قدیما نمی خونه
مادر،مادر، شبا با صدای لالایی های تو خوابیدم
لالایی مادرم حالا نوبت توست،تو بخواب امیدم
مادر، مادر
مادر، مادر

نفس تازه

باز دارم نفس کشیدن را تجربه می کنم . سالها بود که دیگر  حتی یادم رفته بود هستم . تا تو آمدی و یادم آوردی که من منم و هنوز نفس می کشم .با خنده هایت گرمی عشق را در وجودم حس کردم . آمدی و آمدم. خندیدی و خندیدم .نگاه کردی و عاشق شدم . لمست کردم و مست شدم . در ابتدا یک دل تنها یک دل بود یک هوای سیر گریستن یک من تنها برای با تو بودن  . اما حالا یک دل یک دل نیست یک هوای سیر گریستن نیست ............تنها تو هستی که دیدگان منتظرم به انتظارت نشسته اند .

و امروز خواستم به یمن یافتنت اسم این وبلاگ رو ساقی بگذارم . تا با شوق بودنت سرمست شوم از زندگی .

برای تو

يادته گفتي و گفتم فاصله داره اين صدامون

واسه دوري دستا بغض ميشينه تو صدامون

تو مي خواستي كه ببازي من مي خواستم كه فنا شم

تو مي خواستي كه بميري من مي خواستم كه نباشم

چه غريبونه شكستي به تلنگري چو شيشه

انگاري صداي شيرين و بيستون و ضرب تيشه

تو چشات شبنم لرزون با دلي پر از بهونه

غم رفتن توي چشمات همچو كوچي در شبونه

گفتي اروم زير گوشم زندگي همچوسرابه

چرا از حادثه گفتن نقشمون همچو حبابه

نقش هر دومون يكي بود تو چه زيبا پركشيدي

لين دلو ساده شكستي اشك چشمامو نديدي

حالا حتي اشك چشمام مث بارون ميمونه

مي دونستي غم كوچك تا ابد دل مي سوزونه

وسعت غمم يه دريا جاي تو ميون ابرا

اين حقارت واسه من بس رو زمينم و تو بالا

من تو تالاب زمينم تو به كاشونه رسيده

من توي غم عميقم تو به مقصودت رسيده

لبانت

به ظرافت شعر

شهواني ترين بوسه ها را به شرمي چنان مبدل مي كند

كه جاندار غار نشين از آن سود مي جويد

تا به صورت انسان درآيد.

و گونه هايت

با دو شيار مّورب

كه غرور ترا هدايت مي كنند و

سرنوشت مرا

كه شب را تحمل كرده ام

بي آن كه به انتظار صبح

مسلح بوده باشم،

و بكارتي سر بلند را

از رو سبيخانه هاي داد و ستد

سر به مهر باز آورده م.

هرگز كسي اين گونه فجيع به كشتن خود برنخاست

كه من به زندگي نشستم!

و چشانت راز آتش است.

و عشقت پيروزي آدمي ست

هنگامي كه به جنگ تقدير مي شتابد.

و آغوشت

اندك جائي براي زيستن

اندك جائي براي مردن

و گريز از شهر

كه به هزار انگشت

به وقاحت

پاكي آسمان را متهم مي كند.

كوه با نخستين سنگ ها آغاز مي شود

و انسان با نخستين درد.

در من زنداني ستمگري بود

كه به آواز زنجيرش خو نمي كرد -

من با نخستين نگاه تو آغاز شدم.

دوستت دارم را با کدامين واژه بيان کنم؟

سحرگاه

آواز قوي سپيد تنهاي من، اسطوره رازهاي پنهان درياچه خشكيده صداي جاويدان عشق، در گوش زمانه بيرحم امروز روز تولد قوي زيباي تنهاي دلشكسته من با روز عروج من بسوي ابديتم مصادف خواهد شد در آن روز مرغكان هراسان دريا، برايم چاوشي خواهند خواند و پروردگارم مرا براي هميشه در پناه خود خواهد گرفت ما به آرامش ابدي خواهيم رسيد و در آن دنيا تو را باز خواهم يافت اين كره خاكي را نوازش ميكنم، فاصله ها را كوتاه خواهم كرد دريا ها را در خواهم نورديد، و كوهها را زير پا خواهم گذاشت و به درياچه قوي سپيدم، زادگاه و آرامگاهم باز خواهم گشت

جنگل جاري

دلتنگي، حرفهاي نگفته من بر سنگفرش خانه پيكره آدمكي را بر جاده غربت زدگي ميكشانند تو را ميبينم، كه بر بال ابرهاي خيال روزها را ميكشي و من از شروع شب به تمناي وصال آنرا زنده ميكنم كسي نيست، ناجي تنهائي من را بر اسب سفيد رؤيا ميبرند و من از التماس چشمان گريان باران، تو را فرياد خواهم زد فرياد هاي من، در همهمه گنگ عابران زمان گم خواهند شد و برسم يادبود، نام مرا بر ديوار فرو ريخته فراموشي خواهند نوشت زندگي با تمام رنگهايش ادامه خواهد داشت، شلوغ و پر هياهو فقط من نخواهم بود، فقط تو نخواهي بود، فقط ما نخواهيم بود